درباره این شعر خیلی قشنگ نظرات قشنگ خودتونو بدین

دلگیر نمیرنجم اگر بگریزی از من

     طی کرده ام پیچ و خم دیوانگی را

گفتی که مجنون نیستی در جاده عشق

     باشد خریدارم این فرزانگی را

گفتی برو ای ساقه ی نیلوفر خشک

    از خود جدا کن شاخ سبز پیکر من

از باغ دل میرانمت تا محو گردی

   از خاطر واز دیده و از باور من

اویختم تا در نگاهت دیده ام را

   دیدم که با من همچو پیشین مهربان نیست

دیگر دو چشمت عمق دریا را ندارد

   بی انتها چون بوی پاک اسمان نیست

دو چشمهایم قطره قطره گریه گم شد

   خاکستر یاد تو تا بی انتها رفت

دیدم که دیگر با تو پیوندی ندارم

   حتی نفهمیدم که احساسم  کجا رفت

دیگر نمیرنجم از این بیگانه بودن

   دیگر نمیلرزد ز قهرت تار و پودم

رفت ان زمانهایی که از بی مهری تو

   غم میتراوید از صدایم از سرودم

در قاب سبز خاطراتم جا ندارد

   عکس خیال انگیز ان ایام شیرین

باید که بی من سر کنی تنهاییت را

   کردم فراموشت تو خود میخواستی این

گنه از جانب من نیست اگر مجنونم

گوشه چشم تو نگذاشت که عاقل باشم

میان پنجره و دیدن همیشه فاصله ای هست.

...............عشق..........سکوت...............شکست................

فاصله رو تو یادم دادی ............وقتی با لبخند دور شدی از من